Sport to dla dzieci nie tylko dobra zabawa i okazja do poprawy kondycji, ale również możliwość kształtowania charakteru. Nastolatek uczy się dyscypliny, wytrwałości, koncentracji oraz pracy nad sobą w celu pokonania własnych słabości. Podpowiadamy, jakie sztuki walki będą najlepsze dla początkującego mistrza.

Dlaczego warto?

Sztuki walki, jak wiele innych dyscyplin sportowych, kształtują u dziecka pewność siebie, stanowczość, umiejętność dążenia do celu. Treningi uczą dyscypliny, koncentracji i porządku (chociażby prawidłowego wiązania pasa przytrzymującego strój do ćwiczeń). Co więcej, poznane techniki mogą posłużyć do samoobrony. Zajęcia w grupie są doskonałym sposobem na przełamanie nieśmiałości, a współpraca z trenerem kształci w dziecku szacunek do osób starszych i bardziej doświadczonych. Sztuki walki są również idealną formą rozładowania napięcia u dzieci nadpobudliwych ruchowo i emocjonalnie.

Na co zwrócić uwagę?

Sztuki walki, poza doskonaleniem umiejętności sportowych, powinny mieć również wartość edukacyjną. Nie oczekujemy jednak, że trener wychowa za nas dziecko, a godzina zajęć w tygodniu rozwiąże nasze problemy wychowawcze. Przed zajęciami warto porozmawiać z instruktorem, poznać jego metody szkoleniowe, zdobyć podstawowe informacje nt. wybranych przez nas treningów (np. ile dzieci jest w grupie, jak długo trwa lekcja, jak wygląda sala treningowa, czy potrzebne są dodatkowe akcesoria). Warto również zapytać o wykształcenie instruktora i jego doświadczenie w pracy na młodzieżą, a nie tylko o jego stopień zaawansowania w danej dyscyplinie. Mistrz nie zawsze musi być dobrym trenerem.

Jakie zajęcia wybrać?

Najważniejszą kwestią, na którą musimy zwrócić uwagę, jest oczywiście bezpieczeństwo. Tutaj istotne są m.in.: osobowość trenera, miejsce ćwiczeń, dyscyplina treningu. W przypadku nastolatków trener nie powinien dopuszczać do pełnokontaktowych walk, ale i tak bezpieczniejsze są dyscypliny, w których nie ma uderzeń, np. jujitsu, capoeira czy tai chi. Warto również wybierać dyscypliny, które trenuje się na matach – m.in. judo, zapasy. Jeśli bierzemy pod uwagę aspekty samoobrony, warto wybrać taką dyscyplinę, w której dziecko nauczy się technik obezwładniania, a nie ciosów, które mogą powodować poważnie obrażenia i rozjuszyć napastnika.

Karate. Sztuka walki, która powstała w Japonii, mająca obecnie ponad sto odmian. Charakterystyczny dla tej dyscypliny jest system stopni mistrzowskich i uczniowskich, który ma motywować do rozwoju. Trening odbywa się w białym kimonie (tzw. karate gi) przewiązanym specjalnym pasem. Jego kolor zależy od stopnia zaawansowania trenującego – początkujący noszą biały pas, a mistrzowie czarny. Strój powinien być wygodny i nie krępować ruchów. Osoby ćwiczące na poziomie średnio zaawansowanym powinny się zaopatrzyć w: kask treningowy, ochraniacze stopa-goleń i napięstniki.

Judo. Sztuka walki wywodząca się z Japonii, oparta na zasadzie „Ustąp, by zwyciężyć”. Technika bazuje na rzutach, chwytach oraz dźwigniach, co wymaga od zawodnika dużej zręczności oraz sprytu. Zabronione są kopnięcia i uderzenia. Judo rozwija kondycję ruchową i wzmacnia mięśnie. Osoba trenująca tę dyscyplinę nosi strój zwany judogą (biały lub niebieski), przewiązany pasem w kolorze odpowiadającym stopniowi zaawansowania. Doświadczeni zawodnicy korzystają także z ochraniacza szczęki. Judo uczy wykorzystywania siły i umiejętności oponenta przeciwko niemu.

Brazylijskie jujitsu. Brazylijska sztuka walki wywodząca się od jujitsu, judo oraz zapasów, której charakterystycznym elementem jest częsta walka w parterze. Ta odmiana jujitsu koncentruje się na walce z jednym nieuzbrojonym przeciwnikiem, a jej celem jest przejęcie nad nim kontroli i zmuszenie go do poddania się przez przytrzymanie w parterze. Trening odbywa się w kimonie lub – częściej – bez niego (w spodenkach i koszulce). Jujitsu cieszy się dużą popularnością wśród młodzieży, ponieważ pozwala na wykazanie się w bezpośredniej walce.

Tai chi. To chińska sztuka walki, relaksacji i pracy nad własnym ciałem i charakterem. Opiera się na zasadzie: „Tysiącu funtom siły przeciwnika przeciwstaw jeden gram swojej”. Polega na wyczuciu energii i kierunku działania przeciwnika, przekierowaniu jej, „wchłonięciu” i dodaniu własnej. Trening zazwyczaj rozpoczyna się od rozgrzewki oraz ćwiczeń relaksujących i oddechowych. Potem następuje nauka technik oraz zastosowania ich w trakcie wykonywania „formy” (sekwencji następujących po sobie, charakterystycznych ruchów). Adepci tai chi ćwiczą w mundurkach. W wielu szkołach trenuje się z wachlarzami i bronią.
Olga Śmielowska

Kurs na trenera personalnego we Wrocławiu

Trening personalny we Wrocławiu to zajęcia wielozakresowe przeznaczone dla osób zapracowanych. Prowadzących niezdrowy tryb życia ze względu na przebieg pracy zawodowej, jej nienormowany czas pracy oraz nieprawidłowy system odżywiania i diety. Trening personalny jest formą nowoczesnej, błyskotliwej korepetycji fitness, która pozwala dostosować godziny treningu osobistego do pracy i zajęć dnia codziennego osoby ćwiczącej. Celem treningu personalnego jest uświadomienie osobom początkującym zmiany niezdrowego stylu życia oraz zachęceniem ich do intensywnego wysiłku sportowego. Prowadzimy weekendowe kursy na trenera personalnego. Następnym krokiem jest kontrola lekarska oraz ustalenie wspólnie z trenerem personalnym celu treningu osobistego. Szeroko rozumiany trening personalny wykorzystuje różne formy ćwiczeń fitness w celu nabycia sprawności, wymodelowania sylwetki, podniesienia wydolności organizmu oraz walki z nadwagą i depresją. Przybliżający do osiągnięcia zamierzonych rezultatów.

Trening personalny Wrocław w Siłownik K2 jest kluczem do osiągnięcia osobistego sukcesu sportowego oraz aktywnego, zdrowego stylu życia fitness. Zachęcam do skorzystania z tej atrakcyjnej formy aktywności ruchowej, a na pewno spełni Twoje oczekiwania i przyniesie wiele satysfakcji.

Olga Śmielowska
Z wykształcenia kulturoznawca Afryki. W życiu ma dwie prawdziwe pasje – książki, które niedługo zawładną całym mieszkaniem, oraz pieczenie. W wolnych chwilach szyje dziecięce zabawki, rozmawia z kotem i sprawdza z czego jeszcze da się zrobić zupę-krem. Do tej pory jej artykuły ukazały się na łamach magazynu historycznego Histmag, w serwisie dla rodziców Tatento oraz na blogu Groupon Polska.